poniedziałek, 23 maja, 2022

PepeTV Telewizja Polska Na Świecie

Jestem wrażliwa na krzywdę i lęk

Jestem wrażliwa na krzywdę i lęk

Z EDYTĄ KOTLIŃSKĄ, kobietą wielu talentów, rozmawia Bogdan Żurek

 

B.Ż.: Skąd Pani pochodzi, kiedy i w jakich okolicznościach znalazła się Pani w Niemczech?

E.K.: Urodziłam się w Stalowej Woli, gdzie, obok szkoły podstawowej, uczęszczałam do Państwowej Szkoły Muzycznej

imienia I. J. Paderewskiego w sekcji fortepianowej. W dzieciństwie chorowałam na ciężką astmę. Ograniczone możliwości

leczenia zadecydowały o podjęciu przez rodziców decyzji wyjazdu do Niemiec Zachodnich. W ten sposób w roku 1984,

w wieku 14 lat, znalazłam się w Monachium.

B.Ż.: Kiedy Pani odkryła w sobie duszę artysty?

E.K.: Nie przypominam sobie momentu odkrycia „duszy artysty”. Zawsze było i jest coś, co nie ma kształtu, ciekawskie,

zmienne, cholernie silne i szwenda się w moim wnętrzu. Jest tego ogrom. Krzywdzi, uszczęśliwia, upaja. Jako trzynastolatka

pisałam opowiadania, a na ścianach, czarnym mazakiem, metrowe wiersze. Na drzwiach widniały kolorowe rysunki.

Zamiast śpiewać w chórze w szkole muzycznej, krzyczałam do mikrofonu w punkowej kapeli. Przez kilka miesięcy udawało

mi się, oczywiście bez wiedzy rodziców, dzielić zajęcia rytmiki z baletem w Osiedlowym Domu Kultury. Rodziców zaprosiłam

na pierwszy występ i na tym zakończyła się moja kariera w baletkach. Niezapomniane momenty! Wnioskuję, że fascynacja

sztukami pięknymi to po części „wina” mojego dziadka, który grał na akordeonie i skrzypcach, mojej kochanej mamy,

czującej się najlepiej, gdy otacza ją bezpośrednio natura, oraz niespokojnej duszy taty. Franciszek Kotliński, mój przedwcześnie

zmarły tato, przez wiele lat działał w emigracyjnych organizacjach niepodległościowych. Był człowiekiem zasadniczym,

ambitnym perfekcjonistą i posiadał artystyczną żyłkę. Jego hobby było wykonywanie barokowych ram do obrazów, które

z niebiańską cierpliwością ręcznie tworzył. Był również kolekcjonerem dzieł polskich malarzy współczesnych. Nie uszedł

mojej pamięci moment, gdy niespodziewanie weszłam do mieszkania i przyłapałam go śpiewającego przy akompaniamencie

gitary. Nikt w rodzinie o tym nie wiedział.

B.Ż.: Co Panią inspiruje, w jakiej technice wykonuje Pani swoje dzieła?

 

E.K.: Inspirują mnie emocje, które trudno tak naprawdę zdefiniować. W odróżnieniu od uczuć, emocje występują nagle

i z różną intensywnością. Na szczęście słabo panuję nad nimi, co pozwala mi na spory wybór obrazów w głowie. Jestem

wrażliwa na krzywdę i lęk. Fascynują mnie tematy jak intuicja i empatia. Są one dla mnie „podstawową matematyką prawdy”

. Emocje wprowadzają mnie w różne stany wewnętrzno-zewnętrze, które trzymają się nierzadko jak rzep psiego ogona,

prowokując natychmiast do działania lub wywołując apatię Kocham papier, to cud-materiał. Maluję w technice akrylowej,

olejnej oraz technikami mieszanymi, w co wliczają się pastele, tusz, grafit itd. Pracuję w glinie, gipsie, styropianie, pleksi.

Używam spawarki, maszyn do szycia, szydełek. Buduję obiekty, które prowokują odbiorcę do interakcji. W moim trwającym

od miesięcy projekcie pt. „Emotional Territories – purchase and sale” (Terytoria emocjonalne – skup i sprzedaż) można

zasiąść w ponad dwa metry wysokim fotelu o nazwie „reading chair” (krzesło do czytania). Można się w nim schować nie

znikając z pola widzenia. Inną częścią tej scenerii jest na przykład „kalaidobook” – rodzaj kalejdoskopu bądź herbatników

z nadrukowanymi namacalnie w piśmie Braille´a hasłami. Odbiorca ma za zadanie za pomocą małej instrukcji je odczytać.

Uwielbiam eksperymenty, duże – wręcz wielkie – formaty lub prace cykliczne. Te wymagają dużej dozy koncentracji i grożą

zgubą. Właśnie te procesy i wysiłek jest całym sednem. Mimo sporych zainteresowań, nie odważam nazwać się „artystką”.

To droga bez końca.

B.Ż.: W jaki sposób poszerza Pani swoją wiedzę?

E.K.: Trwają projekty za pomocą wideokonferencji. Nadal uczę się w akademii, gdzie realizowane są projekty publiczne. Biorę

udział w kursach online. Ukończyłam roczne szkolenie jako geragog sztuki – „pedagogika wieku starszego”. Odświeżam na pianinie

etiudy i solfeż, czyli czytanie nut głosem. Pochłonął mnie jeden z najmłodszych instrumentów na świecie o nazwie „HandPan”.

Planuję w przyszłości pracę ze starszymi ludźmi jako geragog sztuki, więc instrumenty będą tu wspaniałym urozmaiceniem.

Bardzo wzbogaca mnie duchowo moja działalność społeczna. Od lat wspieram bezdomnych. Aktywnie uczestniczę w akcjach

charytatywnych zarówno w Niemczech, jak i w Polsce. Zajmuję się składem darmowej broszurki dla tutejszej Polonii. Planuję

projekt publiczny w hanowerskim „Park der Sinne”, który ma wspierać ludzi niewidomych.

 

B.Ż.: Fascynacja, oddanie się sztuce to jedno, codzienna rzeczywistość to drugie. Po prostu trzeba za coś żyć.

Jak Pani daje sobie z tym radę?

E.K.: Jestem pracoholiczką z wyboru i konieczności. Od lat mieszkam w Hanowerze, gdzie prowadzę agencję

reklamową i drukarnię, więc na szczęście nie przestaję być kreatywna. Myszkę komputerową zamieniam na pędzle i inne

narzędzia w każdej wolnej chwili, choć muszę przyznać, że jest ich stanowczo za mało.

B.Ż.: Dziękuję za rozmowę.

Zródło:https://mm-gazeta.de/index.php/wszystkie/33-moje-miasto/wywiad/293-jestem-wrazliwa-na-krzywde-i-lek

Ostatnio oglądanE

Ostatnie tematY

Loading...